Start Positiviteit Levensvisie Verrijking Gedichten Consulten Gastenboek Agenda
Een Aanreiking
Praktijk voor Zelf-Bewustwording

Wie ben ik

Als 3de in een gezin van 9 kinderen werd ik 01-01-1944 geboren. Ik was, zoals mijn vader mij later benoemde, een rebel, een nozem. Ging mijn eigen gang, had heel duidelijk een eigen mening, en stond daar ook voor. Was echt een uitzondering in het gezin, was echt anders. Vond mezelf toen daardoor het zwarte schaap. Ging er staan, nam het ook voor de rest op als ik het ergens niet mee eens was. Stond in alles vooraan. Nu zeg ik; wat fijn dat ik anders ben, iedereen is uniek. Ik durfde dus anders, ‘mezelf’ te zijn.  Ben op mijn 20ste getrouwd, kreeg 1 kind. Mijn man had een baan waardoor hij steeds vele weken in het buitenland verbleef. Stond eigenlijk alleen met de opvoeding van onze dochter. Omdat ik veel alleen was had ik wel de ruimte om ook in de fam. te helpen, bij springen, als het nodig was ook bij broers of zussen. Maar vooral stond ik altijd klaar voor mij peettante, ( mijn 2de moeder) die ook nog zorgde voor haar broer en zus. Ze hadden geen kinderen. Toen onze dochter 10 was kreeg mijn man een baan aangeboden in de USA. Als wij daar naartoe verhuisde zou mijn man minder vaak van huis zijn. Na 2 jaar USA zijn we door de problemen van mijn man op zijn werk terug moeten verhuizen naar Nederland. Was erg emotioneel, het huis verkopen, dat was mijn veilig plekje geworden, na het eerste jaar met veel heimwee. Begon net gesetteld te raken. Een troost, we kregen een huis in de straat van voorheen aangeboden, nog wel deur aan deur naast onze vrienden. De verhuisdozen waren nog niet allemaal uitgepakt, na 6 weken terug in Nederland, is mijn man bij ons weg gegaan, en nam de voordeur naast ons. Stond toen écht alleen voor de opvoeding van onze 12 jarige dochter. Dat was mijn grootste angst en zorg. Mijn man had mij berooid achter gelaten. Ik had ontzettend veel medelijden met mijn kind. Mijn kind ‘was’ mijn alles. Kon ik haar geven wat ze gewend was? Kon ik het wel alleen? In diezelfde periode hadden ook 2 tantes en oom extra hulp nodig door gezondheid problemen. Na verloop van tijd ben ik bij 1 tante, die aan het dementeren was, in gaan wonen, om zo 24 uur beschikbaar te kunnen zijn voor alle 3. Dit gaf in mijn fam. een afschuwelijke strijd, waarin zelfs gedreigd werd met procedures. 2 van mijn broers en een schoonzus, steunden mij, stonden achter mij. Het waren heftige, onmenselijke  emotionele fam. omstandigheden. Uiteindelijk is het tot een breuk gekomen met mijn fam.   5 jaar later ontmoette ik mijn huidige man, ben hertrouwd. Inmiddels was een tante opgenomen in een verpleegtehuis, en mijn oom overleden. Mijn peettante woonde nog zelfstandig, uiteindelijk ben ik er tot het einde van haar leven voor haar geweest, iets wat ik haar altijd had beloofd. Mijn 2 broers en schoonzus stonden toen naast mij. Mijn schoonzus overleed plotseling, mijn broers lieten mij later ook in de steek. Toen mijn dochter 18 was is ze na een woordenwisseling boos het huis uit gegaan. Heb haar jaren niet gezien, hoorde van andere dat ze ging trouwen. Een nachtmerrie, daar naartoe leven had mij altijd de kracht gegeven om door te gaan. Moest later in de krant lezen dat ik oma was geworden, heb nu 2 kleinkinderen. Dat alles had mij zodanig geraakt dat ik z’n 20 jaar in een diepe depressie ben gekomen. Heb 20 jaar van mijn leven in een diep gat gevangen gezeten door het gemis van mijn kind. Kreeg veel lichamelijke klachten, die na verloop van tijd chronisch waren geworden. Had geen zelfvertrouwen meer, veel twijfel door mijn voortdurend denken. Bleef draaien, hangen in mijn verleden. Kreeg wel hulp in het reguliere circuit maar daar voelde ik mij niet begrepen, alles werd daar beredeneerd, alles standaard volgens regeltjes, ik werd in vakjes/hokjes geplaatst. Met het eindeloze geduld van mijn man, veel praten, ben ik uit mijn diepe dal omhoog geklauterd. Terugkijkend weet ik nu waarin ik een uitzondering was, en nog steeds ben binnen het gezin. Ik moet blijven wie ik ben, anders zijn is jezelf zijn. Een zwart schaap valt beter op tussen witte schapen. Het was zeker niet makkelijk, wilde er graag bij horen, fam. is belangrijk. Ben ook niet veranderd, wat ik mocht leren was mezelf niet te vergeten. Ik geloof weer in mezelf. Vertrouw op mijn gevoel, daardoor blijf ik niet in mijn denken hangen, sta meer achter mezelf. Ik heb geaccepteerd wie ik ben, vergeet mezelf niet meer, sindsdien gaat het echt ook aanzienlijk beter met mijn gezondheid. Mijn chronische lichamelijke klachten zijn voorbij. Bleek dus dat ik zelf de klachten had gecreëerd, maar die ook zelf had opgelost.  Weet dat ik fouten heb gemaakt, zaken anders aan had kunnen pakken. Niemand is perfect. Wat ik vooral heb geleerd is mezelf op de 1ste plaats te zetten. Had mezelf onderdanig opgesteld om meer te leven voor mijn kind dan voor mezelf. Heb nu weer zelfvertrouwen, ben trots op mezelf, heb het toch maar mooi geflikt, in mijn eentje, mijn kind is niets tekort gekomen. Had het graag anders gezien, er was geen keuze. Het gemis van mijn kind en kleinkinderen zal altijd blijven, maar de pijnlijke, scherpste kantjes zijn eraf. Ik weet nu dat iets wat dierbaar is ik niet los hoef te laten, heb geleerd het anders vast te houden. Ik hoop dat het mijn kind, kleinkinderen en fam. goed gaat. Ik heb nooit uit eigenbelang gehandeld. Velen jaren later, we waren inmiddels 26 jaar getrouwd, kregen we het grootste verlies te verwerken. Mijn man heeft 3 kinderen een jongen twee meisjes, twee kleinkinderen. Totaal onverwachts, helemaal uit het niets, werden wij opgebeld door onze zoon, hij zei dat hij zelfmoord ging plegen. Hij was toen bijna 40 jaar. We hoorde toen ook dat hij voor het eerst papa zou worden. Het was zo onwerkelijk, onze sociale zachte attente jongen, die het had gemaakt in zijn leven, niet labiel, niet depressief. Door allerlei omstandigheden kan je vast lopen in je leven, in een hoek worden gedreven, geen uitweg meer zien. Hij wilde niet dood, maar kon ook niet verder leven. We kwamen in een rollercoaster, een diep dal van onbeschrijflijke pijn en diep verdriet. Het verdriet werd nog groter, 3 weken na het overlijden van onze zoon kregen we een berichtje dat er ook geen zwangerschap meer was. Als ouder je kind te moeten overleven, dat is de wereld verkeerd om. Dan komt het erop aan om samen toch weer een weg te vinden om door te gaan met je leven. Ieder met zijn eigen gevoel, eigen pijn en verdriet. Alleen door veel samen te praten praten praten, respect voor elkaar, elkaar de ruimte en tijd te geven, zijn we hier samen uit gekomen. Ook de andere twee dochters hebben ons de rug toegekeerd. Het was een zware weg, maar we zijn er samen zeker sterker uitgekomen. Ouders hebben niet alleen plichten maar ook rechten. Begin 2020 zijn we verhuisd, we kregen een appartement toegewezen dat nr. 113 heeft, dat is ook het nummer van de hulplijn bij zelfmoord. Bijzonder hoe dingen geregeld worden, hoe puzzelstukjes in elkaar vallen. Het is goed zo, wij horen hier. Ben door mijn turbulente leven gerijpt, niet door studie maar door mijn doorleefde ervaring van levensomstandigheden. Geestelijk rijk, ben dankbaar dat ik nu ook met deze onbeschrijflijke pijnlijke ervaring lotgenoten kan helpen. Dankbaar dat ik een hand op schouders mag leggen. Mijn levensbootje dreef op traanwater. Door mijn levensverhaal te delen op internet, openbaar te maken, hoop ik mensen te laten zien dat voor alles een keuze is. Ben trots op wie ik ben. Ik heb er nú schijt aan wat andere van mij vinden. Ik schaam mij niet meer om wat mij is overkomen. Ben niet meer boos, verdrietig. Heb geaccepteerd dat het is zoals het is. Heb geleerd te accepteren wat niet te veranderen is, en veranderd wat ik niet kon accepteren.   Niemand wandelt zonder lijden en pijn door het leven. Dankbaar dat ik door dit alles nu een ervaringsdeskundige van het leven ben. Ben nooit een bolleboos in leren geweest. Maar heb wel met glans de levenshogeschool doorlopen, ben met lof geslaagd. Het was een moeizame zware weg, als mijn levenspad glad geasfalteerd was, zonder hobbels en kuilen, zou ik niets geleerd hebben. Heb ervaren dat van alles ets te maken is. Lees verder >>>
Zonsondergang La Crosse Wisconsin (eigen foto)
Een Aanreiking
Web: www.eenaanreiking.nl E-mail: info@eenaanreiking.nl Mobiel: 06-409 763 02 niet bereikbaar tijdens beurzen Consult reserveringen 06-440 781 11 voor afspraken tijdens beurzen Praktijkdagen Maandag t/m vrijdag
Helderziend Energetisch Therapeut Levenscoach (C) eenaanreiking.nl
Site Menu
Een Aanreiking
Praktijk voor Bewuswording

Wie ben ik

Als 3de in een gezin van 9 kinderen werd ik 01-01-1944 geboren. Ik was, zoals mijn vader mij later benoemde, een rebel, een nozem. Ging mijn eigen gang, had heel duidelijk een eigen mening, en stond daar ook voor. Was echt een uitzondering in het gezin, was echt anders. Vond mezelf toen daardoor het zwarte schaap. Ging er staan, nam het ook voor de rest op als ik het ergens niet mee eens was. Stond in alles vooraan. Nu zeg ik; wat fijn dat ik anders ben, iedereen is uniek. Ik durfde dus anders, ‘mezelf’ te zijn.  Ben op mijn 20ste getrouwd, kreeg 1 kind. Mijn man had een baan waardoor hij steeds vele weken in het buitenland verbleef. Stond eigenlijk alleen met de opvoeding van onze dochter. Omdat ik veel alleen was had ik wel de ruimte om ook in de fam. te helpen, bij springen, als het nodig was ook bij broers of zussen. Maar vooral stond ik altijd klaar voor mij peettante, ( mijn 2de moeder) die ook nog zorgde voor haar broer en zus. Ze hadden geen kinderen. Toen onze dochter 10 was kreeg mijn man een baan aangeboden in de USA. Als wij daar naartoe verhuisde zou mijn man minder vaak van huis zijn. Na 2 jaar USA zijn we door de problemen van mijn man op zijn werk terug moeten verhuizen naar Nederland. Was erg emotioneel, het huis verkopen, dat was mijn veilig plekje geworden, na het eerste jaar met veel heimwee. Begon net gesetteld te raken. Een troost, we kregen een huis in de straat van voorheen aangeboden, nog wel deur aan deur naast onze vrienden. De verhuisdozen waren nog niet allemaal uitgepakt, na 6 weken terug in Nederland, is mijn man bij ons weg gegaan, en nam de voordeur naast ons. Stond toen écht alleen voor de opvoeding van onze 12 jarige dochter. Dat was mijn grootste angst en zorg. Mijn man had mij berooid achter gelaten. Ik had ontzettend veel medelijden met mijn kind. Mijn kind ‘was’ mijn alles. Kon ik haar geven wat ze gewend was? Kon ik het wel alleen? In diezelfde periode hadden ook 2 tantes en oom extra hulp nodig door gezondheid problemen. Na verloop van tijd ben ik bij 1 tante, die aan het dementeren was, in gaan wonen, om zo 24 uur beschikbaar te kunnen zijn voor alle 3. Dit gaf in mijn fam. een afschuwelijke strijd, waarin zelfs gedreigd werd met procedures. 2 van mijn broers en een schoonzus, steunden mij, stonden achter mij. Het waren heftige, onmenselijke  emotionele fam. omstandigheden. Uiteindelijk is het tot een breuk gekomen met mijn fam.   5 jaar later ontmoette ik mijn huidige man, ben hertrouwd. Inmiddels was een tante opgenomen in een verpleegtehuis, en mijn oom overleden. Mijn peettante woonde nog zelfstandig, uiteindelijk ben ik er tot het einde van haar leven voor haar geweest, iets wat ik haar altijd had beloofd. Mijn 2 broers en schoonzus stonden toen naast mij. Mijn schoonzus overleed plotseling, mijn broers lieten mij later ook in de steek. Toen mijn dochter 18 was is ze na een woordenwisseling boos het huis uit gegaan. Heb haar jaren niet gezien, hoorde van andere dat ze ging trouwen. Een nachtmerrie, daar naartoe leven had mij altijd de kracht gegeven om door te gaan. Moest later in de krant lezen dat ik oma was geworden, heb nu 2 kleinkinderen. Dat alles had mij zodanig geraakt dat ik z’n 20 jaar in een diepe depressie ben gekomen. Heb 20 jaar van mijn leven in een diep gat gevangen gezeten door het gemis van mijn kind. Kreeg veel lichamelijke klachten, die na verloop van tijd chronisch waren geworden. Had geen zelfvertrouwen meer, veel twijfel door mijn voortdurend denken. Bleef draaien, hangen in mijn verleden. Kreeg wel hulp in het reguliere circuit maar daar voelde ik mij niet begrepen, alles werd daar beredeneerd, alles standaard volgens regeltjes, ik werd in vakjes/hokjes geplaatst. Met het eindeloze geduld van mijn man, veel praten, ben ik uit mijn diepe dal omhoog geklauterd. Terugkijkend weet ik nu waarin ik een uitzondering was, en nog steeds ben binnen het gezin. Ik moet blijven wie ik ben, anders zijn is jezelf zijn. Een zwart schaap valt beter op tussen witte schapen. Het was zeker niet makkelijk, wilde er graag bij horen, fam. is belangrijk. Ben ook niet veranderd, wat ik mocht leren was mezelf niet te vergeten. Ik geloof weer in mezelf. Vertrouw op mijn gevoel, daardoor blijf ik niet in mijn denken hangen, sta meer achter mezelf. Ik heb geaccepteerd wie ik ben, vergeet mezelf niet meer, sindsdien gaat het echt ook aanzienlijk beter met mijn gezondheid. Mijn chronische lichamelijke klachten zijn voorbij. Bleek dus dat ik zelf de klachten had gecreëerd, maar die ook zelf had opgelost.  Weet dat ik fouten heb gemaakt, zaken anders aan had kunnen pakken. Niemand is perfect. Wat ik vooral heb geleerd is mezelf op de 1ste plaats te zetten. Had mezelf onderdanig opgesteld om meer te leven voor mijn kind dan voor mezelf. Heb nu weer zelfvertrouwen, ben trots op mezelf, heb het toch maar mooi geflikt, in mijn eentje, mijn kind is niets tekort gekomen. Had het graag anders gezien, er was geen keuze. Het gemis van mijn kind en kleinkinderen zal altijd blijven, maar de pijnlijke, scherpste kantjes zijn eraf. Ik weet nu dat iets wat dierbaar is ik niet los hoef te laten, heb geleerd het anders vast te houden. Ik hoop dat het mijn kind, kleinkinderen en fam. goed gaat. Ik heb nooit uit eigenbelang gehandeld. Velen jaren later, we waren inmiddels 26 jaar getrouwd, kregen we het grootste verlies te verwerken. Mijn man heeft 3 kinderen een jongen twee meisjes, twee kleinkinderen. Totaal onverwachts, helemaal uit het niets, werden wij opgebeld door onze zoon, hij zei dat hij zelfmoord ging plegen. Hij was toen bijna 40 jaar. We hoorde toen ook dat hij voor het eerst papa zou worden. Het was zo onwerkelijk, onze sociale zachte attente jongen, die het had gemaakt in zijn leven, niet labiel, niet depressief. Door allerlei omstandigheden kan je vast lopen in je leven, in een hoek worden gedreven, geen uitweg meer zien. Hij wilde niet dood, maar kon ook niet verder leven. We kwamen in een rollercoaster, een diep dal van onbeschrijflijke pijn en diep verdriet. Het verdriet werd nog groter, 3 weken na het overlijden van onze zoon kregen we een berichtje dat er ook geen zwangerschap meer was. Als ouder je kind te moeten overleven, dat is de wereld verkeerd om. Dan komt het erop aan om samen toch weer een weg te vinden om door te gaan met je leven. Ieder met zijn eigen gevoel, eigen pijn en verdriet. Alleen door veel samen te praten praten praten, respect voor elkaar, elkaar de ruimte en tijd te geven, zijn we hier samen uit gekomen. Ook de andere twee dochters hebben ons de rug toegekeerd. Het was een zware weg, maar we zijn er samen zeker sterker uitgekomen. Ouders hebben niet alleen plichten maar ook rechten. Begin 2020 zijn we verhuisd, we kregen een appartement toegewezen dat nr. 113 heeft, dat is ook het nummer van de hulplijn bij zelfmoord. Bijzonder hoe dingen geregeld worden, hoe puzzelstukjes in elkaar vallen. Het is goed zo, wij horen hier. Ben door mijn turbulente leven gerijpt, niet door studie maar door mijn doorleefde ervaring van levensomstandigheden. Geestelijk rijk, ben dankbaar dat ik nu ook met deze onbeschrijflijke pijnlijke ervaring lotgenoten kan helpen. Dankbaar dat ik een hand op schouders mag leggen. Mijn levensbootje dreef op traanwater. Door mijn levensverhaal te delen op internet, openbaar te maken, hoop ik mensen te laten zien dat voor alles een keuze is. Ben trots op wie ik ben. Ik heb er nú schijt aan wat andere van mij vinden. Ik schaam mij niet meer om wat mij is overkomen. Ben niet meer boos, verdrietig. Heb geaccepteerd dat het is zoals het is. Heb geleerd te accepteren wat niet te veranderen is, en veranderd wat ik niet kon accepteren.   Niemand wandelt zonder lijden en pijn door het leven. Dankbaar dat ik door dit alles nu een ervaringsdeskundige van het leven ben. Ben nooit een bolleboos in leren geweest. Maar heb wel met glans de levenshogeschool doorlopen, ben met lof geslaagd. Het was een moeizame zware weg, als mijn levenspad glad geasfalteerd was, zonder hobbels en kuilen, zou ik niets geleerd hebben. Heb ervaren dat van alles ets te maken is. Lees verder >>>
Zonsondergang La Crosse Wisconsin (eigen foto)
Web: www.eenaanreiking.nl E-mail: info@eenaanreiking.nl Mobiel: 06-409 763 02 niet bereikbaar tijdens beurzen Consult reserveringen 06-440 781 11 voor afspraken tijdens beurzen Praktijkdagen Maandag t/m vrijdag